وقتی صحبت از ابرخودروهای جگوار شود نام XJ220 به ذهن می‌آید، اما چند سال قبل از آن همه را یاد XJR-15 می‌انداخت. در آن زمان رانندگی این خودرو تجربه مشابهی با رانندگی یک شرکت کننده مسابقات لمانز در جاده بود، و چون فقط ۵۳ نسخه از آن تولید شد، آن زمان هم تعداد زیادی از این مدل دیده نمی‌شد.  این خودرو با قیمت یک میلیون دلار در زمان عرضه، حالا در زمره سوپر اسپرت های کلاسیک بسیار خاص قلمداد می شود و از محبوبیت بالایی بین کلکسیونرها برخوردار است.

داستان جذابی پشت ساخته شدن XJR-15 وجود دارد. تیم تام والکینشاو در دهه ۸۰ با جگوار همکاری داشت و موفقیت زیادی در مسابقات مخصوصا در مسابقات ۲۴ ساعته لمانز در سال ۱۹۸۸ و ۱۹۹۰ تجربه کرد. سپس این ایده به وجود آمد که یک نسخه جاده‌ای از این مدل‌های مسابقه‌ای موفق تولید شود. پیتر استیونز طراح مک‌لارن F1 طراحی ظاهری XJR-15 را برعهده گرفت. این مدل همچنین اولین خودرو بود که در بخش پنل‌های بدنه کاملا از فیبرکربن استفاده می‌کرد و همین منجر به وزن تقریبا ۱۰۰۰ کیلوگرمی XJR-15 شد.

فضای داخلی جگوار XJR-15 به لطف ریشه‌های مسابقه‌ای خودش کاملا بی‌تجمل بود. جگوار تمام فیبرکربن را در معرض نمایش قرار داده بود، اما خریداران می‌توانستند از آپشن‌ لوازم چرمی و تهویه هوا بهره ببرند. به دلیل نبود سیستم کاهش صدا، سروصدای داخل کابین می‌توانست کرکننده باشد، اما جگوار یک سیستم ارتباط داخلی با هدفون در خودرو تعبیه کرده بود که رانندگی را قابل کنترل‌تر می‌کرد.

موتور V12 تنفس طبیعی ۶ لیتری و سیستم تعلیق شباهت زیادی به مدل مسابقه‌ای ساخت گروه تام والکینشاو داشت. این پیشرانه می‌توانست سرعت XJR-15 را طی ۳.۹ ثانیه از صفر به صد کیلومتر برساند و سرعت نهایی ۳۰۸ کیلومتر بر ساعت را برای آن به ارمغان آورد. خریداران می‌توانستند بین گیربکس دستی ۶ سرعته آسنکرون و گیربکس دستی ۵ سرعته سنکرون یکی را انتخاب کنند.

منبع: MOTOR1