تلسکوپ فضایی اسپیتزر (Spitzer) در سال ۲۰۰۳ پرتاب شد تا در بخش فروسروخ طیف الکترومغناطیسی، جهان را بررسی کند و به دانشمندان امکان دهد اجرامی را ببینند که دمایی پایین‌تر از ستارگانی دارند که نور مرئی منتشر می‌کنند. اسپیتزر می‌توانست ساختار کهکشان‌ها را ببیند و همچنین با تمدید مأموریت اصلی‌اش موفق شد طیف متنوعی از اجرام کیهانی نظیر سیاره‌های فراخورشیدی سنگی و هم‌اندازه‌ی زمین تراپیست ۱، حلقه‌ی نامرئی اطراف زحل و دنباله‌دار تمپل ۱ را رصد کند.

چشمان انسان به‌طور طبیعی می‌تواند نور ستارگان را حس کند؛ اما برخی اوقات به ابزارهای ویژه‌ای نیاز داریم که بتوانند با مشاهده‌ی جهان از دریچه‌ی دیگر بخش‌های طیف الکترومغناطیسی به ما امکان دهند بیش از آنچه چشمانمان می‌بینند، درک کنیم. پل هرتز، مدیر واحد اخترفیزیک در ناسا در بیانیه‌ی این سازمان درباره‌ی پایان مأموریت اسپیتزر گفت:

پیشرفت‌هایی که در آینده در زمینه‌های مختلف اخترفیزیک به‌دست می‌آوریم، به‌لطف میراث خارق‌االعاده‌ی اسپیتزر محقق خواهد شد.

فعالیت علمی اسپیتزر روز گذشته (۹ بهمن) به پایان رسید و تیم مأموریت تلسکوپ، امروز پنجشنبه فضاپیما را در حالت خواب ابدی قرار خواهد داد. به‌نقل از اظهارات تیم مأموریت درجریان کنفرانسی خبری در ۲۲ ژانویه (۲ بهمن)، اسپیتزر پس از دریافت آخرین فرمان، به حرکت در مسیری ادامه خواهد داد که با پیشروی در آن به مرور زمان از زمین دورتر خواهد شد و به‌باور دانشمندان درنهایت به درون میدانی از زباله‌های فضایی سقوط خواهد کرد.